my red shoes

ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 31/5/09

ΤΕΧΝΕΣ :: ΒΙΒΛΙΟ :: www.BLOG της κυριας Ελενης Γκικα.

Ενα «Δεσποινάριον» από την Ουάσιγκτον
Στην ηλεκτρο νική διεύθυνση www.despina rion.wordpress.com συναντά κανείς το «δεσποινά ριον».
31/5/2009
Tη συναντάμε στην ηλεκτρονική της διεύθυνση http://despina­rion.wordpress.com. Στις επισκέψεις της, «Δεσποινάριον» υπογράφει. Από τη μακρινή Ουάσιγκτον κι όμως τόσο κοντά! Με τις μαγειρικές της, τα πολλά βιβλία της, το χιούμορ και την αστείρευτη ευφυΐα και φαντασία της.

Ο λόγος, όμως, στο «Δεσποινάριον»: «Το «δεσποινάριον» άρχισε τα δειλά πρώτα τoυ βηματάκια στον blogger (despinarion.blog spot.com) τον Γενάρη του 2007.

Το μότο τότε ήταν «ό,τι θυμάται χαίρεται» και το όνομα μαρτυρά από μόνο του τη θεματολογία.

Ανακατεμένα ήταν όλα, ημερολόγιο, σκέψεις και φωτογραφίες από ταξίδια. Προς το τέλος του 2008 προσθέτει στη συλλογή των blogs ένα «μαγειρικό» με τον τίτλο Ταβόλα Μπιάνκα (tavloabia­nca.blogspot.com), όπου ασχολείται με παρουσίαση εστιατορίων και περιστασιακές συνταγές.

Περισσότερο σαν σημειωματάριο κουζίνας ήταν παρά οτιδήποτε άλλο.

Την άνοιξη του 2008 το δεσποινάριον μεταφέρει τα δυο μπλογκ σε ένα στη WordPress (despinarion.wordpress.com) σε κάποια «κρίση» διαδικτυακής αναβάθμισης.

Η μεταφορά σχολιάστηκε από συν-μπλόγκερ σαν μετακόμιση από διαμέρισμα σε μέγαρο.

Η θεματολογία μένει πάντα η ίδια γιατί η προσωπικότητά μας δεν αναβαθμίζεται και δεν αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη.

Με μεγάλη αγάπη (αλλά όχι και επαγγελματική αξίωση) στη φωτογραφία, «το μέγαρο» γεμίζει με εικόνες από την Ουάσιγκτον όπου το δεσποινάριον ζει και εργάζεται, αλλά και από διάφορα ταξίδια που κάνει στην Αμερική και στην Ευρώπη.

Στη διάρκεια αυτής της πορείας, το δεσποινάριον αποκτά επαφή με μπλόγκερ από την Ελλάδα, αλλά και Ελληνες του εξωτερικού, γιατί είναι φυσικό να ελκύει ο κοινός παρανομαστής που είναι η απόσταση από την πατρίδα.

Η πιο όμορφη εμπειρία όμως που αποκομίζει, είναι οι γνωριμίες.

Το μπλογκ γίνεται αφορμή να γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης, που σχολίασαν μετά από αναρτήσεις που βρήκαν ενδιαφέρουσες.

Οταν οι μεγάλοι μιλάνε με τους αγνώστους και όταν ο μύθος γίνεται φιλία, τότε συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν φραγμοί στην ανθρώπινη επικοινωνία αλλά και πόση μοναξιά υπάρχει στο διαδίκτυο. Μα όσο κι αν αυτό ακούγεται σημαντικό, υπάρχει κάτι ακόμα πιο όμορφο.

Η καθημερινή επαφή με απλούς ανθρώπους, που ακόμα και η άβυσσος του Ιντερνετ σε κάνει να ψυχολογείς από τα γραπτά και να σε φέρνει κοντά, σε φιλίες που επισφραγίζονται με κάποια συνάντηση, ή σε φιλίες που λαχταράς να αρχίσουν».

magnolia peaking 2009

τσικνοπεμπτη 2009

Γιωργης Βαρλαμος

Ο Γιωργης Βαρλαμος ειναι ο αγαπημενος μου χαρακτης. Οι πληροφοριες που μαζεψα για τη ζωη και το εργο του ειναι απο διαφορες πηγες που αναφερω στο τελος της αναρτησης. Θα ηθελα να βρω ενα αλμπουμ με ολοκληρο το εργο του αλλα δε νομιζω οτι υπαρχει. Εαν καποιος που γνωριζει περισσοτερα φτασει ως εδω θα ηθελα να μαθω περισσοτερα. Αυτα λοιπον μαζεψα.

Γεννήθηκε το 1922 στην Πάρο. Από τον Πύργο της Τήνου κατάγεται η μητέρα του και εκεί πέρασε τα μικρά του κυρίως χρόνια, που σημάδεψαν καθοριστικά το χαρακτήρα του. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην “Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών” της Αθήνας με δάσκαλό του τον μεγάλο Γιάννη Κεφαλληνό. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, με δασκάλους τους: Cami, Cotte,Prost, όπου εκτός από την Beaux-Arts ειδικεύτηκε στη Τέχνη του Βιβλίου στο “College Technique Estiene” και στη χάραξη γραμματοσήμων. Διακρίθηκε σε “Διεθνή Διαγωνισμό της Λειψίας” για την επιμέλεια Βιβλίου με ποίηση του Nerunda. Συμμετείχε με τον Κεφαλληνό στη σχεδίαση και χάραξη των “Δέκα Λευκών Ληκύθων” του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου που εκδόθηκαν το 1956, χάραξε σειρά γραμματοσήμων, επιμελήθηκε, εικονογράφησε

και σχεδίασε πληθώρα εξώφυλλων πολλών βιβλίων, με πολλά ένθετα χαρακτικά του. Σαν Ζωγράφος διακρίθηκε για τις τολμηρές χρωματικές του συνθέσεις σε Λάδια, Ακρυλικά και Ακουαρέλες, ιδιαίτερα στην απόδοση της Ελληνικής χλωρίδας με τέτοιο τρόπο ώστε τα Αγριολούλουδα του Βαρλάμου να θεωρούνται μοναδικά και αξεπέραστα, ενώ στη Χαρακτική η πρωτοποριακή μα και ταυτόχρονα τέλεια απόδοση της φύσης τον κατατάσσει στην κορυφή των χαρακτών.

 

 

 

 

 

Κωστας Καρυωτακης – εργο του Γιωργη Βαρλαμου.

Για το έργο του έχει πάρει σειρά Διακρίσεων και Βραβείων, μεταξύ των οποίων και από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ έργα του κοσμούν Μουσεία – Πινακοθήκες και Συλλογές σε όλο τον κόσμο.και αργότερα στο Παρίσι με υποτροφίες του Ιδρύματος ευαγγελιστρίας Τήνου και του ΙΚΥ. Τιμήθηκε κατά καιρούς με σημαντικά βραβεία για το έργο του, γραμματόσημα, αφίσες, βιβλία και τελευταία από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο της δουλειάς του. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

 

 

 

  

Λεπτομερειες απο πινακα του Γιωργη Βαρλαμου που ανηκει στην μητερα μου.

 

Στο πλαίσιο του εκδοτικού προγράμματος για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ο ζωγράφος Γ. Βαρλάμος φιλοτέχνησε το 2001 ένα φεγιέ με ένα θέμα-πρόκληση όπως είναι η κολύμβηση αρχαίων ελληνίδων, από ερυθρόμορφο αμφορέα του 510 π.Χ. και στις αρχές του 2002 πέντε ωραία γραμματόσημα με αρχαιοελληνικό υλικό έκφρασης και τεκμηρίωσης. Από μεγάλες χώρες μέχρι μικρές εξωτικές ακόμα και ημιαυτόνομες με ταχυδρομική ανεξαρτησία. Το 1964 εκδίδεται η πρώτη ολυμπιακή σειρά της Κύπρου, αρχαιοελληνικού σχεδιασμού με την εξέχουσα και εδώ εκφραστικότητα του Α. Τάσσου. Μέσα σ’ αυτόν τον ωκεανό ολυμπιακών γραμματοσήμων σύμφωνα με ένα εξειδικευμένο κατάλογο του διεθνούς κύρους Οίκου YVERT-TEL-LIER, υπό την αιγίδα μάλιστα της ΔΟΕ, από το 1896 μέχρι το 1996 είχαν εκδοθεί 8.610 γραμματόσημα για τους ολυμπιακούς του Σίδνεϊ και της Αθήνας υπολογίζεται ότι θα φθάσει στις 10.000.

 

 

 Πηγες:

 

astarti
artigraf
Εικαστικον
συγχρονοι Τηνιοι καλλιτχνες
artingreece
cuma.gr

ο Τζονι κι εγω

Δε μπορω να μπω στο ρολο της κριτικου λογοτεχνιας. Ουτε το εχω ξανακανει, ουτε εχω το υποβαθρο. Μια απλη γνωμη ομως θα προσπαθησω να τη διατυπωσω γιατι νομιζω οτι αξιζει τον κοπο. Μολις προχθες, ετελειωσα το διαβασμα του βιβλιου της Πηνελοπης , “Ο Τζονι κι εγω”.

Ηταν Δεκεμβρης του 2007 οταν ακομα εγραφα δυο ποστς το μηνα. Μολις ειχα επιστρεψει απο την Καλιφορνια, και εκανα αναρτησεις με ταξιδιωτικες εντυπωσεις. Εκει ηρθε η Πηνελοπη και πιασαμε κουβεντα. Μετα απο λιγο καιρο, ανεβαζω μια αναρτηση με την γειτονια που μεγαλωσα. Ω ! τι εκπληξη, μεγαλωσαμε στην ιδια γειτονια, παιξαμε στα ιδια παρκακια, ισως να συναντησαμε και τους ιδιους ανθρωπους (ισως τον φουρναρη!). Επι πλεον η Πηνελοπη οπως κι εγω, ζει μονικα στο εξωτερικο.

Ολα αυτα, αλλα και αλλα πιο βασικα, που απορρεουν απο τροπους, λογια, συμπεριφορες, μας εφεραν λιγο πιο κοντα. Με το ετσι και με το αλλοιως, με αποκαλεσε μια μερα “η καλυτερη φιλη της μπλογκοσφαιρας”, και οπως ειναι φυσικο συγκινηθηκα, και ποιος αλλωστε δεν συγκινειται με τετοια. Μου εμπιστευθηκε οτι εγραφε καποιο βιβλιο.

Περασε ο καιρος και το βιβλιο κυκλοφορησε τελος Ιουνιου. Η συνεσταλμενη και συγκρατημενη Πηνελοπη των μπλογκς γραφει τοσο ομορφα, ανετα και εχει ενα απιστευτο χιουμορ που δεν κρυβω οτι με ξαφνιασε πολυ ευχαριστα. Νομιζα οτι την ηξερα αρκετα καλα. Και ομως, δεν την ηξερα. Τωρα, οχι μονο την ξερω πιο καλα, αλλα την αγαπω περισσοτερο.

Η Πηνελοπη εχει μια απιστευτη ικανοτητα να παρατηρει τα παντα γυρω της αλλα κυριως συμπεριφορες ανθρωπων. Ζει στην Αγγλια (Αλβιονα οπως της αρεσει να την λεει) γιατι αγαπησε και παντρευτηκε τον Βρεττανο Τζονι. Δεν ειναι δυσκολο να αντιληφθεις τις συμπεριφορες ενος αλλου λαου που διαφερει απο τον δικο σου, ειναι δυσκολο ομως να καταγραφεις αυτες τις συμπεριφορες, να τις επεξεργαζεσαι με τα δικα σου κριτηρια, και να τις περιγραφεις παντα διατηρωντας την επιφυλαξη της δικης σου κουλτουρας.

Αυτο κανει η Πηνελοπη στο απιστευτα χαριτωμενο βιβλιαρακι της. Δεχεται και αφομοιωνει την κουλτουρα της χωρας που επελεξε να ζησει και ταυτοχρονα κρατα την Ελληνικη της ματια, την αντιμετωπιση και το τοσο διαφορετικο απο το βρεττανικο χιουμορ της.

Το βιβλιο ειναι γραμμενο σε μορφη ημερολογιου, και η γλωσσα απλη χωρις υπερβολες σαν να σου μιλαει η φιλη σου. Και οπως λεει η Μανινα Ζουμπουλακη, οι καλυτερες περιγραφες ειναι απο γεγονοτα που εχουμε ζησει.

Θα σταθω σε μια παρατηρηση που κανει η Πηνελοπη προς το τελος του βιβλιου της, προσπαθωντας να δωσει στον αναγνωστη να καταλαβει την διαφορα μεταξυ των εννοιων, “εκπατρισμενος” και “μεταναστης”. Αυτοματα μου ηρθε στο νου μια συζητηση που ειχαμε παλιοτερα μεταξυ μας για “τουριστες” και “ταξιδιωτες” . Οι χωροι ιδιοι, η αντιμετωπιση ομως, σαφως διαφορετικη.

Το βιβλιαρακι της Πηνελοπης θα το κανω δωρο στις φιλες μου που εχουν “παντρευτει” μια αλλη κουλτουρα και πιστεψτε με, ετσι που εχω περιπλανηθει τοσα χρονια γνωριζω αρκετες. Το δικο μου ομως εχει ιδιεταιρη αξια για μενα γιατι εχει και αφιερωση. “Στην καλυτερη φιλη της μπλογκοσφαιρας” .

Πιτσιμπουργκο

Η Σωτη Τριανταφυλλου ειναι ισως η πιο αγαπημενη μου συγγραφεας της δικης μου γενιας. Η γραφη της με συνεπαιρνει. Οι ιστορικες της γνωσεις με αφηνoυν αφωνη. Δεν εχω χασει βιβλιο για βιβλιο της, αρχης γενομενης με το “Εργοστασιο των Μολυβιων” . Ετσι μολις εμαθα για το βιβλιαρακι “Πιτσιμπουργκο” εσπευσα να το παραγγειλω. Ειναι ενα θαυμα το πως μπορουν μερικοι λογοτεχνες να συνδιαζουν την ιστορια, τη λαογραφια και τον λογο σε τετοια επιπεδα.

Το Πιτσιμπουργκο ειναι μια σειρα γραμματων ενος μεταναστη Χιωτη ατο Πιτσμπουργκ της Πενσυλβανιας και της γυναικας του που εχει παραμεινει στο νησι περιμενοντας προσκληση και εισητηριο για να παει κι εκεινη κοντα του. Χρονολογικα ειναι τοποθετημενο τα ετη 1913-14 στα χρονια του πρωτου παγκοσμιου πολεμου. Ο Δημοστενης και η Ελεγκω γραφουν με την παλια Χιακη διαλεκτο που προσωπικα την εχω ακουσει στο νησι απο μεγαλους ανθρωπους. Ετσι πραγματικα ταυτιστικα με το μικρο αυτο βιβλιαρακι.

Περα ομως απο αυτο το καταπληκτικο λαογραφικο χαρακτηριστικο, η ιστορια τηε εποχης εκεινης με τις μεγαλες μετακινησεις και την αρχη των μεταναστευσεων που χαρακτηριζαν το νησι κανει τον αναγνωστη να μη το αφησει παρα μονο οταν φτασει στο τελος.

Το Πιτσιμπουργκο ειναι εκδοση του οικου Αιγεας της περιφημης Απλωταριας της πολης της Χιου. Ο εκδοτικος οικος σταγαζεταοι στο βιβλιοπωλειο Παπυρος οπου το Δεσποιναριον περνα πολλες ευχαριστες ωρες οταν βρισκεται κατω στην πολη, διαλεγοντας τις χειμωνιατικες παρεες της.

For Eleni

Γιατι ολα γινονται για μια Ελενη.

 

Ελένη (Γεωργιος Σεφερης)

ΤΕΥΚΡΟΣ: … ες γην εναλίαν Κύπρον, ου μ’ εθέσπισεν
οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν
Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας.
…………………………………………………
ΕΛΕΝΗ: Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ’, αλλ’ είδωλον ην.
…………………………………………………
ΆΓΓΕΛΟΣ:Τι φης;
Νεφέλης άρ’ άλλως είχομεν πόνους πέρι;
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, ΕΛΕΝΗ

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,
συ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους
στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές
αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν.
Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη
βήματα και χειρονομίες· δε θα τολμούσα να πω φιλήματα·
και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.”Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.   

Ποιες είναι οι Πλάτρες; Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί;
Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα:
καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες των ανθρώπων
ή των θεών· η μοίρα μου που κυματίζει
ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα
και μιαν άλλη Σαλαμίνα
μ’ έφερε εδώ σ’ αυτό το γυρογιάλι. Το φεγγάρι
βγήκε απ’ το πέλαγο σαν Αφροδίτη·
σκέπασε τ’ άστρα του Τοξότη, τώρα πάει νά ‘βρει
την καρδιά του Σκορπιού, κι όλα τ’ αλλάζει.
Πού είν’ η αλήθεια;
Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης·
το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.

Αηδόνι ποιητάρη,
σαν και μια τέτοια νύχτα στ’ ακροθαλάσσι του Πρωτέα
σ’ άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι έσυραν το θρήνο,
κι ανάμεσό τους -ποιος θα το ‘λεγε- η Ελένη!
Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.
Ήταν εκεί, στα χείλια της ερήμου· την άγγιξα, μου μίλησε:
“Δεν είν’ αλήθεια, δεν είν’ αλήθεια” φώναζε.
“Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι.
Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία”.

Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά, κι αυτό το ανάστημα
ίσκιοι και χαμόγελα παντού
στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα·
ζωντανό δέρμα, και τα μάτια
με τα μεγάλα βλέφαρα,
ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα. Και στην Τροία;
Τίποτε στην Τροία – ένα είδωλο.
Έτσι το θέλαν οι θεοί.
Κι ο Πάρης, μ’ έναν ίσκιο πλάγιαζε σα νά ηταν πλάσμα ατόφιο·
κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια.

Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης·
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Κι ο αδερφός μου; Αηδόνι αηδόνι αηδόνι,
τ’ είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ’ ανάμεσό τους;

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.

Δακρυσμένο πουλί, στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη
που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,
άραξα μοναχός μ’ αυτό το παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως αυτό ειναι παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως οι ανθρώποι δε θα ξαναπιάσουν
τον παλιό δόλο των θεών· αν είναι αλήθεια
πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,
ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη
ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο
είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,
δεν το ‘χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει
μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε
πως τόσος πόνος τόση ζωή
πήγαν στην άβυσσο
για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

TEUCER: …in sea-girt Cyprus, where Apollo bade me live, I built
the city of Salamis in memory of my homeland.
…………………………………………………………………..
HELEN: It was not I went to Troy, but an image.
…………………………………………………………………..
MESSENGER: What? Were all our pains then for a cloud?
“You cannot sleep in Platres for the nightingales”.
Shy nightingale, hidden among whispering leaves,
you bring the echoing coolness of the forest
to the sundered souls and bodies
of those who know there can be no return.
Blind voice, fumbling in the dark of memory
for footsteps, gestures, what I dare not call kisses,
and the slave-woman’s sullen anger.

“You cannot sleep in Platres for the nightingales”.

Where is Platres? Does anybody know this island?
All my life I’ve heard strange names,
new places, the latest foolishness
of men or gods;
my fate, weaving
between the final sword-thrust of some Ajax
and another Salamis,
brought me to this sea-coast.
The moon
rises out of the sea like Aphrodite,
covering Sagittarius, then seeks
the heart of Scorpio, changing everything.
Where is truth?
I too was an archer in those wars,
my fate that of a man whose arrow strayed.

Nightingale, songsmith,
on such a night as this by the shores of Proteus’ sea
the Spartan slave-women heard your song and wept,
and among them (who would have guessed it) Helen!
She, whom we sought for years along Scamander’s banks.
There on the desert’s cusp I touched her and she spoke to me:
“Lies”, she cried, “lies,
“I never stepped into the blue-prowed ship,
never trod glorious Ilium”.

Deep-girdled, sun-dappled hair, that long body,
shadows, smiles everywhere
on shoulders thighs knees,
the flaring skin, and those eyes
with their great lashes
- all there, on the bank of the Delta.
And in Ilium?
In Ilium, nothing – a simulacrum.
So the gods wished it.
And Paris embraced a shadow as if it had been flesh and blood,
while for ten long years we butchered one another over Helen.

Greece haemorrhaged.
So many bodies thrown
to the jaws of the sea, to the jaws of the earth:
so many souls
flung between the millstones like grains of wheat.
And blood bubbling up through river mud,
for a flaxen wave for a passing cloud
a butterfly’s wingbeat a swandown’s drift
all for an empty tunic, a Helen.
And what of my brother?
Nightingale nightingale nightingale,
what is a god? What’s not a god? What falls between the two?

“You cannot sleep in Platres for the nightingales”.

Sad bird,
on sea-girt Cyprus
which I was promised in memory of my homeland,
I landed alone with this fable,
if indeed it is a fable,
if it is true that men will never again
fall into the gods’ ancient snare;
if it is true
that in ages to come another Teucer,
some other Ajax Hecuba or Priam
or someone perhaps nameless, unknown, who yet
has seen Scamander heave with corpses,
will be spared the words
of messengers coming to say
that so much suffering so many lives
went spinning into the abyss
all for an empty tunic, for a Helen.
From Log Book, III (1955)
Translated from the Greek by John Stathatos
(unpublished)

βρηκα τη μεταφραση εδω

global (not) warming

Ξεφυλλιζοντας κατα το Γεναρη μερικα περιοδικα μοδας αιφνιδιαστηκα ομορφα με την διαφημηση της DIESEL. Λεω για δες τι κανουν να μας τραβηξουν την προσοχη .. πηρανε τα περιστερια και βαλανε παπαγαλακια.. Αργοτερα συνειδητοποιησα το νοημα της διαφημησης οταν διαβασα το ” global warming ready ” . Εψαξα και βρηκα μια σειρα διαφημησεων πανω σ’ αυτο το θεμα. Ανακαλυψα οτι υπαρχει και καποια δυσανασχετιση εκ μερους πολλων οικολογων και φυσικα δεν τους αδικω. Ειναι σοβαρο θεμα. Το κλιμα μεταβαλλεται με γοργους ρυθμους. Λογω του φαινομενου τεραστιες ποσοτητες παγου στην Αλασκα και στην Ανταρκτικη λυωνουν με αποτελεσμα να ανερχεται η μεση σταθμη της θαλασσας. Κατα τη διαρκεια του 20ου αιωνα .. μετρησεις απο παλλιροιογραφους εδειχναν μια συχνοτητα 2.8 χιλιοστα το χρονο στην ανυψωση της σταθμης της θαλασσας. Σημερα τα ιδια οργανα αλλα και δορυφορικες μετρησεις ακριβειας της τοπογραφιας του υγρου στοιχειου ειτε σε μορφη ωκεανων ειτε σε μορφη παγου δειχνουν μια αυξηση της συχνοτητας σε 4 χιλιοστα το χρονο. Με αυτη τη συχνοτητα σε μερικες δεκαετιες πολλες παρακτιες περιοχες θα εξαφανιστουν. Στο τελος του αιωνα που διανυουμε η μεση θερμοκρασια θα ειναι 3-9 βαθμους (Φαρεναιτ) υψηλοτερη. Μεγαλες θερμοκρασιες ευνοουν ανυδριες, πυρκαγιες και την εξαπλωση ασθενειων. Οι υψηλες θερμοκρασιες στην Ευρωπη προκαλεσαν πανω απο 20,000 θανατους το 2003. Ανυδρια ισον μειωση καλλιεργειων ισον υποσιτισμος ισον πολεμοι επιβιωσης. Διαταραχτηκε ο κυκλος “ταξιδι του νερου” οπως το μαθαιναμε στα σχολεια, και αρχισε ο φαυλος κυκλος του φαινομενου του θερμοκηπιου. Και φυσικα δεν ειμαστε καθολου ετοιμοι γι αυτο.

Ιρις Δρακουλη

Απο μια εκθεση το Δεκεμβρη του 2003 στην γκαλερί ASTRA με τίτλο:

λουλούδια και φρούτα ζωγραφισμένα με πολλούς τρόπους

«… Με την άξια καλλιτέχνιδα την Ίριδα Δρακούλη, από πολύ καιρό πριν υπήρχε η αμοιβαιότης, όπως συμβαίνει και με άλλους συναδέλφους νεωτέρους και μη για τους οποίους θα άξιζε η έκφραση του καλού λόγου.Η φίλη όμως ανήκει στη γενιά που προηγήθηκε τούτων. Μια ζωή γνωρίζω τη δημιουργία της, τον τρόπο που εκφράζεται όπως και τον τρόπο που παρουσιάζει το έργο της. Ίσως να μην είναι πληθωρικό γιατί ξέρω πόσο επιλεκτική είναι και πόσο αυστηρή μ´ αυτό ώστε να το προβάλλει όταν κρίνει ότι είναι ώριμο, στέρεο και άξιο.

Αυτήν την αυστηρότητα και επιλεκτικότητα τής κληροδότησαν δυο άξιοι δάσκαλοι στους οποίους μαθήτευσε -ο ένας, ιδιαίτερα αυστηρός, που δεν χαριζόταν, τόσο ώστε αν μαθητής του δεν είχε γερή και αντοχής εσωτερική συγκρότηση ψυχής, ενδεχομένως να εγκατέλειπε απογοητευμένος τον αγώνα. Εξαίρετος ο δάσκαλος, όπως λέγεται, εις ευρύτητα παιδείας εμόρφωσε νέους καλλιτέχνες αλλά και καταδίκασε πολλούς. Η Ίρις βγήκε νικήτρα.

Το έργο της έχει δυο σκέλη, ζωγραφικό και χαρακτικό τα οποία δεν χωρίζονται, αλλά συναντώνται ως συγκοινωνούντα δοχεία -το ένα καταθέτει υπέρ του άλλου. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαχωρισμός. Αλλά όπως έχω τις αισθητικές μου αγάπες και προτιμήσεις δεν θα παρέλειπα να επαινέσω όχι μόνο το χαρακτικό της έργο αλλά και εκείνο το μέρος του ζωγραφικού που ως πρώτο κυρίαρχο υλικό έχει σε χρήση το μαύρο όπως είναι το κινέζικο μελάνι το οποίο χειρίζεται με απαράμιλλη ευχέρεια, δηλαδή απλοχεριά, φτάνοντας σε λεπτές ευαίσθητες στιγμές αποχρώσεων, αλλά και τολμηρή, δυναμική χρήση του.
Τα έργα της αυτά τα οποία ορισμένα έχουν εκτελεσθεί και με λιθογραφική τεχνική είναι υψηλής στάθμης. Η χρήση της λέξης ΣαποχρώσειςΣ μιλώντας για το ασπρόμαυρο, έχει ως αιτία την πεποίθηση ότι προσφέρει ευγλωττία αντί της χρωματικής φλυαρίας. Αυτή η άποψη με κάνει να συγγενεύω και να εκφράζομαι για το έργο της. (Π. Τετσης)

Η Ιρις Δρακουλη γεννήθηκε στην Aθήνα και σπούδασε στην Aνώτατη Σχολή Kαλών Tεχνών παίρνοντας δίπλωμα ζωγραφικής από το Eργαστήριο του Γ. Mόραλη και δίπλωμα χαρακτικής από το Eργαστήριο του Γ. Kεφαλληνού.
Aπό το 1958 έως το 1960 πήρε υποτροφία του I.K.Y για την Ecole Superieure Nationale des Beaux Arts στο Παρίσι.

Aτομικές εκθέσεις

1961 Zωγραφιστά υφάσματα με Batik, Eυαγγελίδου – Kουτλίδη, Aθήνα
1963 Zωγραφιστά υφάσματα με Batik, Aqua Marina, Aθήνα
1979 Zωγραφική – Xαρακτική, “Άσπρο-Mαύρο” Γκαλερί Zυγός, Aθήνα
1989 Zωγραφική Γκαλερί Aργώ, Aθήνα
1999 Zωγραφική Γκαλερί Άστρα, Aθήνα
2003 Zωγραφική Γκαλερί Άστρα, Aθήνα

Oμαδικές Eκθέσεις:

1957, 1963, 1965, 1975 Πανελλήνιες
1959 Galerie des Beaux Arts, Παρίσι
1960 Salon d’Automne, Παρίσι
1963 Biennale de Paris, Παρίσι
1964 Έκθεση Aμερικανών και Eλλήνων χαρακτών στην Eλληνοαμερικανική Ένωση, Aθήνα
1978 Oμάδα χαλκογραφίας Γκαλερί Συλλογή, Aθήνα
1979 Έκθεση Διεθνούς Γυναικείας Mορφωτικής Oμοσπονδίας στην Salle des Actes στο Mέγαρο της Unesco
1980 “H Xαρακτική στην Eλλάδα”, Kαλιτεχνικό Πνευματικό κέντρο Ώρα, Aθήνα
1980 “Oμάδα Xαλκογραφίας”, Γκαλερί Nέες Mορφές, Aθήνα
1980 “Oμάδα Xαλκογραφίας”, Γκαλερί Aρμός, Θεσσαλονίκη
1983 “Artisti Greci Contemporanei”, Λιθογραφίες, Palazzo Bagoni Valsecchi, Iταλία
1985 Έκθεση Xαρακτικής Eλλήνων Kαλλιτεχνών, Πνευματικό Kέντρο Δήμου Aθηναίων.
1986 Oμαδική Xαρακτών, Iσπανικό Mορφωτικό Ίδρυμα
1987 “Tο εργαστήριο του Kεφαλληνού” Γκαλερί Πλειάδες, Aθήνα
1987 “Έλληνες Zωγράφοι”, Σόφια
1988 “Έλληνες Xαράκτες”, Musee National de Varsovie
1988 “Nεοελληνική Tέχνη”, Mορφωτικό Ίδρυμα Eθνικής Tράπεζας
1992 “Artigraf”, 15 χρόνια συνεργασίας
1994 “Σύγχρονοι Έλληνες Xαράκτες”, Kunsthaus Beim Engel, Luxembourg
1994 “Σύγχρονοι Έλληνες Xαράκτες”,Galeria Julinsa Jakobyho, Kosice, Σλοβακία
2003 Έκθεση Xαρακτικής του Eπιμελητηρίου Eικαστικών Tεχνών Eλλάδος
2003 “Έλληνες Xαράκτες στον εικοστό αιώνα” στο Mέγαρο Eϋνάρδου από τις συλλογές των Tραπεζών

Και ενα αρθρο απο το ΒΗΜΑ