ΤΕΧΝΕΣ :: ΒΙΒΛΙΟ :: www.BLOG της κυριας Ελενης Γκικα.

Ενα «Δεσποινάριον» από την Ουάσιγκτον
Στην ηλεκτρο νική διεύθυνση www.despina rion.wordpress.com συναντά κανείς το «δεσποινά ριον».
31/5/2009
Tη συναντάμε στην ηλεκτρονική της διεύθυνση http://despina­rion.wordpress.com. Στις επισκέψεις της, «Δεσποινάριον» υπογράφει. Από τη μακρινή Ουάσιγκτον κι όμως τόσο κοντά! Με τις μαγειρικές της, τα πολλά βιβλία της, το χιούμορ και την αστείρευτη ευφυΐα και φαντασία της.

Ο λόγος, όμως, στο «Δεσποινάριον»: «Το «δεσποινάριον» άρχισε τα δειλά πρώτα τoυ βηματάκια στον blogger (despinarion.blog spot.com) τον Γενάρη του 2007.

Το μότο τότε ήταν «ό,τι θυμάται χαίρεται» και το όνομα μαρτυρά από μόνο του τη θεματολογία.

Ανακατεμένα ήταν όλα, ημερολόγιο, σκέψεις και φωτογραφίες από ταξίδια. Προς το τέλος του 2008 προσθέτει στη συλλογή των blogs ένα «μαγειρικό» με τον τίτλο Ταβόλα Μπιάνκα (tavloabia­nca.blogspot.com), όπου ασχολείται με παρουσίαση εστιατορίων και περιστασιακές συνταγές.

Περισσότερο σαν σημειωματάριο κουζίνας ήταν παρά οτιδήποτε άλλο.

Την άνοιξη του 2008 το δεσποινάριον μεταφέρει τα δυο μπλογκ σε ένα στη WordPress (despinarion.wordpress.com) σε κάποια «κρίση» διαδικτυακής αναβάθμισης.

Η μεταφορά σχολιάστηκε από συν-μπλόγκερ σαν μετακόμιση από διαμέρισμα σε μέγαρο.

Η θεματολογία μένει πάντα η ίδια γιατί η προσωπικότητά μας δεν αναβαθμίζεται και δεν αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη.

Με μεγάλη αγάπη (αλλά όχι και επαγγελματική αξίωση) στη φωτογραφία, «το μέγαρο» γεμίζει με εικόνες από την Ουάσιγκτον όπου το δεσποινάριον ζει και εργάζεται, αλλά και από διάφορα ταξίδια που κάνει στην Αμερική και στην Ευρώπη.

Στη διάρκεια αυτής της πορείας, το δεσποινάριον αποκτά επαφή με μπλόγκερ από την Ελλάδα, αλλά και Ελληνες του εξωτερικού, γιατί είναι φυσικό να ελκύει ο κοινός παρανομαστής που είναι η απόσταση από την πατρίδα.

Η πιο όμορφη εμπειρία όμως που αποκομίζει, είναι οι γνωριμίες.

Το μπλογκ γίνεται αφορμή να γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης, που σχολίασαν μετά από αναρτήσεις που βρήκαν ενδιαφέρουσες.

Οταν οι μεγάλοι μιλάνε με τους αγνώστους και όταν ο μύθος γίνεται φιλία, τότε συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν φραγμοί στην ανθρώπινη επικοινωνία αλλά και πόση μοναξιά υπάρχει στο διαδίκτυο. Μα όσο κι αν αυτό ακούγεται σημαντικό, υπάρχει κάτι ακόμα πιο όμορφο.

Η καθημερινή επαφή με απλούς ανθρώπους, που ακόμα και η άβυσσος του Ιντερνετ σε κάνει να ψυχολογείς από τα γραπτά και να σε φέρνει κοντά, σε φιλίες που επισφραγίζονται με κάποια συνάντηση, ή σε φιλίες που λαχταράς να αρχίσουν».